Wintertenen

Een nieuwe column voor Eva online: https://eva.eo.nl/artikel/2019/01/eindelijk-was-ik-verlost-van-mijn-wintertenen/

Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Dankbaarheid

‘Opluchting is een gevoel dat maar kort duurt,’ zo las ik laatst in een roman. Voor je het weet ben je alweer bezig met het regelen van allerlei zaken en ben je het gevoel van opluchting weer kwijt. De hoofdpersoon in het boek dat ik las, had zojuist ternauwernood een scheepsramp overleefd. Een hele opluchting. Maar meteen moest ze alweer flink aan de bak, want al haar bezittingen en daarmee haar levensonderhoud, waren met het schip verloren gegaan en nu moest ze op zoek naar een nieuwe bron van inkomsten. Een nieuwe zorg overschaduwde de opluchting. Opluchting waait voorbij voor je het vast kunt pakken. Het is een heerlijk gevoel, maar heel gauw weer vergeten. Dankbaarheid is anders. Het lijkt op opluchting. Als je tenminste afgaat op het vederlichte zweefgevoel vanbinnen. Toch is dankbaarheid anders. Dankbaarheid kan beklijven. In dankbaarheid kan je je in oefenen, je kunt het je eigen maken. Dankbaarheid kan vluchtig zijn voor wie er achteloos mee omgaat of er weinig e...
Meer lezen

Generatiewissel

Toen zoon 1 geboren werd, gebeurde er iets belangrijks. Halverwege de kraamweek, uitgewrongen door een bevalling, algehele nieuwigheid, een stevige dosis hormonen en nachten waarin slapen bijzaak was, ploften manlief en ik elk op een stoel naast de wieg neer (ik plofte een beetje voorzichtig natuurlijk) om gewoon eens even te staren naar het resultaat van negen maanden (on)geduldig wachten. Al starend drong tot ons allebei iets onthutsend onvermijdelijks door wat we best eerder hadden kunnen bedenken maar toch allebei nog niet volledig hadden beseft: we waren een generatie opgeschoven. Onze status was ineens veranderd van ‘kind’ naar ‘ouder’. We waren nog wel kind van onze ouders natuurlijk, maar in het licht van de nieuwe positie als ouders leek dat ineens mijlen ver weg. Onder invloed van eerder genoemde zaken huilden manlief en ik een stortvloed van tranen over deze nieuw verworven positie. De verantwoordelijkheid voor dit machteloos kwetsbare kindje in die wieg lag nu op onze s...
Meer lezen

(Zelf)verwijt

Sorry, sorry, sorry manlief! Het is mijn schuld. Ik heb die mok laten vallen. Vanuit de hele keuken liggen de stukjes mij verwijtend aan te staren. En nou net die ene natuurlijk. Die met de naam van onze woonplaats erop. Was zo leuk geweest als we ergens anders woonden, dat we die nog wel hadden en tijdens het ontbijt nostalgisch terug zouden kunnen denken aan onze goede tijd hier. Ik had het zo leuk bedacht. Maar nu kunnen we onze melk nog drinken uit heel wat zorgvuldig bij elkaar gespaarde mokken van allerlei Friese steden, behalve de onze. Ai ai ai… Een kast vol mokken met butsen of met maffe plaatjes, verzameld uit de kasten van twee studentenhuizen, en dan juist een van die zeldzame mooie, burgerlijk keurige mokken laten stuiteren bij het uitruimen van de vaatwasser. Lekker bezig meid! Zelfverwijt. Het is mijn specialiteit. Toen zoon 1 geboren werd maakte ik met mijn duffe kraamhoofd een kolossale fout door de verkeerde datum op het geboortekaartje te zetten. De dag ...
Meer lezen